Jak zapowiedziałem wcześniej, tak zrobię. Wracam do polityki. Do wielkiej polityki. Do komentowania wielkiej polityki, jako Wasz wybitny analityk polityczny. „Wasz”, ale nie tylko – jak się zaraz okaże. Rzucam więc nasz mały szczeciński grajdołek; tu nie ma przestrzeni i oddechu. Ciasna perspektywa i prognozy. A tam Warszawa – stolica Mazowsza i okolic. Polska „C”!. Przedmurze Europy. Moje kwalifikacje są wielkie. To przecież Ja i nikt inny wcześniej, powiedziałem na łamach Świata Biznesu o sojuszu kryptokomunistów z neokomunistami. I proszę – sojusz jaki jest każdy widzi gołym okiem. Teraz przewiduję, że Tadeusz Rydzyk, jak już został doktorem (na chwałę swojego Uniwersytetu), może ubiegać się o dalsze zaszczyty w zaświatach, za powiedzmy parę lat. Już jego rodzina się o to starać będzie.

Ale dość tych dygresji – na moich zdolnościach analitycznych postanowiłem zarobić w sektorze doradztwa politycznego dla dziennikarzy. Moja stawka jest skromna – 500 € za godzinę plus oczywiście koszty. Na pierwszy ogień doradzę Monice Olejnik, którą oglądam systematycznie, ale częściowo, bo po prognozie pogody. Pani Monika, a ściślej jej nazwisko (o czym kiedyś już wspominałem) składa się z tych samych liter co moje – tylko jest ich mniej. I stąd te preferencje w pierwszeństwie.

Dobry dziennikarz powinien być: poprawny politycznie, nie mieć poglądów na sprawę, nie obawiać się swoich rozmówców, reprezentować widzów, słuchaczy i czytelników, i być podsłuchiwany. Pani Monika to ma. Ale dzisiaj, biorąc za wzór dialog króla Hiszpanii z prezydentem Wenezueli można iść dalej i więcej i śmiało walnąć do jakiegoś „męża stanu”: …”a może byś tak się wreszcie zamknął”… bucu! Podziałało by to terapeutycznie na takiego buca. Zrozumiałby, że jest bucem i byłoby mu lżej.

Oho – kończy się prognoza pogody. Przełączam na TVN24, kropka nad I i proszę walić śmiało Pani Moniko.

Wojciech Olejniczak

Dr hab. Wojciech Olejniczak, informatyk, rektor Zachodniopomorskiej Szkoły Biznesu, profesor Politechniki Szczecińskiej